Gerda malaperis

• Kompleta versio kun demandoj al la fino de æiu æapitro
• Vortlisto enhavanta ciuj da vortoj uzitaj en la teksto.

 
            ÆAPITRO 1 (UNU)
 
(En universitata restoracio)
 
Tom: Saluton, Linda.
 
Linda:   Saluton, Tom.
 
Tom: Diru al mi: kiu estas tiu?
 
Linda:   Kiu?
 
Tom: Tiu alta, blonda, juna viro...
 
Linda:   Kiu?
 
Tom: Tiu, kiu sidas en la angulo.
 
Linda:   Ho, tiu!
 
Tom: Jes, tiu.
 
Linda:   Mi ne scias. Mi ne scias, kiu li estas. Nova studento,
verþajne.
 
Tom: Li estas tute sola.
 
Linda:   Ne. Rigardu. Bela knabino iras al li.
 
Tom: Ne bela. Juna, eble, sed ne bela. Nur vi estas bela, Linda.
 
Linda:   Tom, kara! Kio okazas al vi? Eble vi laboras tro multe, kaj...
 
Tom: Nenio speciala okazas al mi. Kaj mi ne laboras tro multe.
Fakte, mi laboras malmulte nun. La vera demando estas: kio okazas al
vi, Linda? Nur vi estas vere bela.
 
Linda:   Nu, nu...
 
Tom: Estas fakto. Nur vi estas bela, Linda. Mi estas sincera. Venu
kun mi!
 
Linda:   Sed...
 
Tom: Venu. Al la granda spegulo. Rigardu. Jen estas Linda, la plej
bela virino en la mondo, la plej bela virino en la tuta mondo.
 
Linda:   Kaj jen estas Tom, la plej malserioza knabo en la tuta
universitato.
 

 
            ÆAPITRO 2 (DU)
 
Linda:   Tom!
 
Tom: Kio okazas al vi? Vi estas pala! Bela, sed pala.
 
Linda:   Tom! Ne rigardu!
 
Tom: Kio okazas?
 
Linda:   Strange! Okazas io stranga, io tre stranga. Tiu ulo, tiu nova
studento... Ne, ne, mi petas vin, ne rigardu. Estu diskreta.
 
Tom: Diable! Diru al mi. Kio estas tiu mistero?
 
Linda:   Lia mano agas strange. Rigardu, se vi volas, sed plej diskrete.
Turnu vin iomete, eble, sed tute nature. Li ne vidu, ke vi rigardas al
li.
 
Tom: Vi pravas. Io stranga okazas. Dum þi ne rigardas al li -- þi
nun rigardas al la granda spegulo -- lia mano iom post iom, tre tre
malrapide, proksimiøas al þia taso...
 
Linda:   Estas io en lia mano.
 
Tom: Mi ne vidas. Li estas tro malproksima. Diable! Tiu alta forta
knabo nun staras inter ili kaj mi. Mi ne plu vidas.
 
Linda:   Sed mi vidas. Mi vidas bone. Mi vidas tre bone. Mi vidas tute
bone. Ej!
 
Tom: Kio okazas?
 
Linda:   Þi rigardas al li nun, kaj lia mano haltas.
 
Tom: Kaj kio plu? Diru al mi!
 
Linda:   Nun li parolas al þi. Li montras al la pordo.
 
Tom: Eble li volas, ke þi rigardu al alia direkto, ke þi ne plu
rigardu al li.
 
Linda:   Prave, tute prave. Jen þi rigardas al la pordo. Li plu parolas
kaj parolas. Dum þi ne rigardas al lia direkto, lia mano plu
proksimiøas al la taso. Ej!
 
Tom: Kio? Kio okazas?
 
Linda:   Lia mano revenas, tute diskrete, kvazaý tute nature.
 
Tom: Æu estas io en lia mano?
 
Linda:   Nenio plu. Sed tute certe nun estas io en þia taso.

 
 
            ÆAPITRO 3 (TRI)
 
Bob: Diable! Kio okazas? Vi aspektas kiel spionoj. Æu mi povas sidi
kun vi?
 
Linda:   Saluton, Bob.
 
Tom: Bonan tagon, Bob.
 
Bob: Bonan tagon, Linda. Bonan tagon, Tom. Pardonu, ke mi ne salutis
vin tuj.
 
Linda:   Ne gravas. Nun vi salutis, kaj ni pardonas vin.
 
Bob: Æu vi permesas, ke mi sidu æe via tablo?
 
Linda:   Kompreneble, vi sidu kun ni.
 
Bob: Mi tamen ne volas esti maldiskreta. Eble Tom parolas pri amo
kaj preferas esti sola kun vi.
 
Tom: Mi ne parolis pri amo.
 
Linda:   Li nur diris, ke mi estas la plej bela virino en la tuta mondo.
 
Bob: Li pravas. Tio ne estas amdeklaro, tio estas simpla fakto.
 
Tom: Prave. Simpla fakto.
 
Bob: Nu, certe, Linda estas tre bela, sed ne tio gravas nun.
 
Linda:   Ne gravas, æu? Ne gravas, ke mi estas bela, æu? Jen bela
deklaro!
 
Bob: Pardonu min. Mi volas diri, ke io estas pli grava.
 
Tom: Kio? Pri kio vi parolas? Kio estas pli grava?
 
Bob: Vi ne vidis min, dum mi proksimiøis al vi, sed mi vin
rigardis.
 
Linda:   Mi ne komprenas, pri kio vi parolas.
 
Bob: Mi parolas pri via vizaøo.
 
Linda:   Kio pri mia vizaøo? Æu øi ne estas bela?
 
Bob: Ho jes, øi estas bela, øi estas la plej bela en la mondo.
Sed øi estis mistera!
 
Linda:   Mistera? Æu mia vizaøo estis mistera?
 
Bob: Jes. Via vizaøo estis mistera. Fakte, viaj vizaøoj estis
misteraj. Mistera vizaøo de spionino æe mistera vizaøo de spiono.
Vi aspektis strange. Vi aspektis mistere. Mi bone rigardis vin, dum mi
proksimiøis al vi, kaj estis mistera esprimo sur via vizaøo, Linda,
kaj ankaý sur via, Tom. Kiel mi jam diris, vi aspektis kiel spionoj.
 

 
            ÆAPITRO 4 (KVAR)
 
Bob: Diru al mi sincere, pri kio vi parolis.
 
Tom: Ni parolis pri tiu ulo.
 
Bob: Kiu ulo?
 
Tom: Tiu viro æe la angulo. Tiu juna viro.
 
Bob: Pri kiu vi parolas? Æu pri tiu blondulo, kiu sidas kun Gerda?
 
Linda:   Gerda! Vi do scias, ke þia nomo estas Gerda! Vi do konas þin!
 
Bob: Nu, mi ne vere konas þin. Mi scias, kiu þi estas. Tio estas
alia afero.
 
Linda:   Kiu do þi estas?
 
Bob: Sed vi ne respondis al mi. Vi ne respondis al mia demando. Æu
vere pri tiu blonda junulo vi parolis?
 
Tom: Jes. Pri li.
 
Bob: Mi ne konas lin. Mi neniam vidis lin antaýe.
 
Linda:   Sed, diru al mi, kiu estas tiu Gerda?
 
Bob: Þi venis por instrui. Temas pri io mistera, fakte.
Kripta¼oscienco.
 
Linda:   Kio? Kiel vi diris? Krip-ta-¼o-sci-en-co, æu?  Kio estas tio?
 
Bob: Æu vere vi ne scias, kio estas kripta¼oscienco? Oni diras
ankaý "kriptografio".
 
Linda:   Ne. Mi ne scias. Mi tute ne scias. Æu vi scias, Tom?
 
Tom: Æu tio ne estas la arto kompreni, pri kio temas sekreta
mesaøo?
 
Bob: Prave. Jen þia fako. Fakte, þia fako estas la malnovaj
sekretaj lingvoj.
 
Tom: Mi ne komprenas. Kiu, en universitato, volas lerni pri la
malnovaj sekretaj lingvoj?
 
Bob: Ankaý mi ne tute komprenas. Estis ideo de Ronga, la profesoro
pri lingvistiko. Li konsideras, ke sekretaj lingvoj estas aspekto de la
arto komuniki, kaj ke ili do rilatas al lingvistiko.
 
Linda:   Eble jes. Eble li pravas. Kaj tamen tiu ideo estas iom stranga,
æu vi ne konsentas?
 
Bob: Jes. Øi aspektis strange ankaý al mi, kiam oni parolis pri
øi.
 
Linda:   Eble Ronga, la lingvistika profesoro, nur deziris, ke bela
virino kunlaboru kun li. Æu ne estas bona ideo kunlabori kun bela
knabino, kiam tio estas ebla?
 
Tom: Mi jam diris al vi, ke þi ne estas bela. Nur vi estas bela.
 
Bob: Mi ne konsentas. Estas fakto, ke Linda estas tre bela, ke þi
estas la plej bela knabino en la mondo. Sed ankaý Gerda estas bela,
iom malpli bela, sed tamen bela; æu vi konsentas?
 
Tom: Tute ne. Por vi, eble. Sed por mi ne. Por mi, nur Linda
ekzistas kiel bela virino.
 
Bob: Æu vi volas diri, ke por vi Linda estas la sola bela virino en
la tuta mondo?
 
Tom: Jes, por mi, Linda estas la sola bela virino en la tuta mondo.
 
Bob: Diable! Vi verþajne amas þin.
 

 
            ÆAPITRO 5 (KVIN)
 
Bob: Nu, vi ankoraý ne diris al mi, kio okazis, dum vi spione
rigardis tiun paron.
 
Linda:   Okazis io vere stranga.
 
Tom: Vere stranga, fakte. En la mano de tiu junulo estis io.
 
Bob: Kio?
 
Linda:   Ni ne povis vidi.  Io tre eta. Malgranda afero. Afereto.
 
Tom: Kaj dum þi ne rigardis, lia mano alproksimiøis al þia taso.
 
Linda:   Kaj kiam þi ekrigardis lin, lia mano ekhaltis.
 
Tom: Tiam li montris ion al þi. Evidente, li deziris forturni þian
atenton.
 
Linda:   Kaj li sukcesis. Li plene sukcesis. Þi rigardis al la pordo.
Kaj dum þi rigardis for, lia mano subite estis super þia taso, dum
unu sekundo, ne pli, kaj tute nature revenis. Malplena.
 
Bob: Æu øi estis plena antaýe?
 
Tom: Ne plena. Kompreneble, øi ne estis plena. Sed estis io en øi,
kaj post kiam øi estis dum sekundo super la taso de Gerda, estis plu
nenio en øi.
 
Linda:   Certe estas iu mistera substanco.
 
Tom: Iu drogo.
 
Bob: Kiel vi povas scii, ke ne estis tute simple peco da sukero?
 
Linda:   Li ne agus tiel kaþe, se estus nur sukero.
 
Tom: Cetere, æi tie ne estas peca sukero. Estas nur pulvora sukero,
en sukerujoj.
 
Bob: Eble li havis sukerpecon en la poþo kaj...
 
Tom: Æu vi ofte promenas kun sukerpecoj en via poþo?
 
Bob: Vi pravas. Tiu ideo estas absurda. Tamen...
 
Linda:   Rigardu! Jen þi ekstaras, kaj ekiras for.
 
Bob: Þi þajnas tute normala. Verþajne vi imagis ion draman, dum
temas pri tute simpla, tute natura okaza¼o.
 

 
            ÆAPITRO 6 (SES)
 
Tom: Æu vi aýdis? Kio estis tio?
 
Bob: Jes, mi aýdis. Mi aýdis ion.
 
Linda:   Ankaý mi aýdis strangan bruon, kvazaý iu falus en la
koridoro.
 
Bob: Kvazaý þi falus.
 
Tom: Mi havis la saman penson kiel vi. Ankaý mi pensis tion.
Ankaý mi pensis: jen Gerda falas en la koridoro.
 
Linda:   Æu ni iru vidi?
 
Tom: Kompreneble. Ni iru tuj.
 
Bob: Mi iru kun Tom, sed vi restu æi tie, Linda. Observu tiun
junulon, kun kiu Gerda parolis, kaj kiu eble metis drogon en þian
kafon.
 
Linda:   Æu vi ambaý foriras kaj mi restu tute sola? Mi iom timas.
 
Bob: Ni ne havas la tempon diskuti. Ni devas iri vidi tuj. Restu
trankvile æi tie. Vi nenion riskas. Venu, Tom, ni ne perdu tempon.
 

 
            ÆAPITRO 7 (SEP)
 
(En la koridoro)
 
Tom: Jen þi estas. Ni pravis. Þi apenaý havis la tempon alveni
øis la angulo, jam þi falis. Videble, þi estas nekonscia. Þi perdis
la konscion kaj falis.
 
Bob: Æu þi ankoraý vivas?
 
Tom: Jes. Ne timu. Þi perdis la konscion, sed þi ne perdis la
vivon.  La koro batas. Øi batas malforte, sed tamen batas. Þi do
vivas. Eble þi apenaý vivas, sed þi vivas.
 
Bob: Kion ni faru?
 
Tom: Kion vi opinias?
 
Bob: Þajnas, ke þi dormas.
 
Tom: Ni devas informi la aýtoritatojn. Tuj. Mi iros. Ili eble
decidos voki doktoron, kuraciston, kaj almenaý tuj sendos flegistinon.
Certe estas flegistino en æi tiu universitato, æu ne?
 
Bob: Verþajne, sed mi ne scias certe. Mi estas æi tie apenaý unu
semajnon.
 
Tom: Nu, mi tuj iros informi ilin. Restu æi tie kun þi. Sed ni
unue metu þin pli bone, ke þi kuþu komforte, kun la piedoj pli altaj
ol la kapo.
 
Bob: Æu vere? Æu vere vi volas, ke þi kuþu kun la piedoj pli
altaj ol la kapo? Tio ne estas komforta.
 
Tom: Tamen, kiam iu perdis la konscion, tio estas la øusta pozicio,
se mi bone memoras, kion oni instruis al mi.
 

 
            ÆAPITRO 8 (OK)
 
    En la universitata memserva restoracio, Linda sidas kaj pensas.
Þi pensas ne tre trankvile. Fakte, þiaj pensoj iøas pli kaj pli
maltrankvilaj.
 
    Þi observas la junan viron, kiu metis ion en la kafon de
Gerda.
 
    Þi pli kaj pli maltrankviliøas.
 
    Tom kaj Bob estas for jam longe. Ili ne revenas. Æu do vere
okazis io al Gerda? Sed kio okazis? Æu io grava?
 
    Linda observas la junulon kaj pensas:
 
    "Kion mi faros, se li ekstaros kaj foriros?
 
    "Æu mi sekvos lin? Æu mi sekvu lin?
 
    "Kion mi faru, se li iros eksteren? Æu mi sekvu lin eksteren?
Æu mi sekvu lin ekstere? Mi ne scias, kion mi faru. Mi ne scias, kion
mi faros. Mi ne scias, æu mi sekvos lin aý ne.
 
    "Kaj se li foriros en aýto? Æu ankaý mi sekvu lin aýte?
 
    "Jam estas vespero. Baldaý venos nokto. Jes. Baldaý
noktiøos. Æu mi sekvu lin nokte?
 
    "Kaj eæ se li ne iros eksteren de la universitato, eæ se li
restos æi tie, æu mi sekvu lin?
 
    "Se li eliros tra tiu æi pordo, li iros en la koridoron al iu
æambro. Æu mi sekvu lin en la koridoron? Æu mi sekvu lin en la
koridoro? Æu mi sekvu lin en la æambron, en kiun li eniros? Ne.
Neeble. Mi atendos en la koridoro. Sed se nenio okazos? Se li restos
longe plu en la æambro?
 
    "Kaj se li eliros tra tiu pordo, li iros eksteren, verþajne al
la urbo. Æu mi sekvu lin al la urbo? Æu mi sekvu lin en la urbon?
Æu mi sekvu lin en la urbo?
 
    "Se li iros piede, eble li vidos min, verþajne li vidos min.
Li suspektos, ke mi lin sekvas. Li turnos sin al mi. Mi ektimos. Mi
paliøos kaj tuj poste ruøiøos. Æiaokaze, mi maltrankviliøos. Jam
nun mi maltrankviliøas.
 
    "Se li iros per buso, li eæ pli certe vidos, ke mi sekvas lin,
æar ni devos kune atendi æe la haltejo."
 
    Linda ne sukcesas decidi, kion þi faru.
 
    Þi timas. Þia koro batas rapide. Þi volus, ke Tom kaj Bob
estu kun þi, ke ili helpu þin, ke ili helpu þin decidi. Þi estas
tute sola. Þi sentas, ke þia koro rapidiøas, sed þi ne scias, kion
fari.
 
    Kaj jen, antaý ol þi povis decidi, antaý ol þi sukcesis
retrankviliøi, jen la juna viro ekstaras. Li rigardas al la koridora
pordo. Æu tien li iros? Li rigardas al la pordo, tra kiu oni eliras al
la urbo. Æu tien? Jes, tien li iras.
 
    Kaj Linda aýtomate ekstaras kaj ekpaþas al la sama pordo. Ne
þi decidis. Þajnas, ke þia korpo decidis mem. Þajnas, ke þiaj
kruroj agas mem. Nu, æiaokaze, jen Linda sekvas lin. Al kiu mistera
destino?
 

 
            ÆAPITRO 9 (NAÝ)
 
    "Þi kuþas meze de la koridoro! Venu, venu tuj. Certe la afero
urøas," diras Tom.
 
    Li rigardas la flegistinon: þi estas dika, grasa virino kun
bluaj okuloj, ruøaj haroj, kaj tre ronda vizaøo. Jam kelkajn minutojn
li provas diri, kio okazis, sed þajnas, ke tiu flegistino ne rapide
komprenas. La vorto "urøa" þajnas ne ekzisti en þia vortaro.
 
    "Kuþas, æu? Meze de la koridoro, æu vere?" þi diras.
 
    Videble, la flegistino apenaý povas kredi.
 
    "Kial, diable, þi kuþus meze de la koridoro?" þi demandas.
 
    "Mi petas, venu urøe. Mi ne scias, kial þi kuþas tie. Mi nur
diras, kion mi vidis. Ni trovis þin tie. Eble þi estis malsana.  Mi
ne scias. Þi svenis, þi perdis la konscion. Nun certe oni devas urøe
okupiøi pri þi."
 
    "Stranga afero!"
 
    "Nu, mi ne estas fakulo. Vi jes. Okupiøi pri malsanaj homoj
estas via fako, æu ne? Venu tuj. Urøas!"
 
    "Nu, nu, nu, nu. Kial, diable, þi svenis en la koridoro?
Stranga ideo! Oni neniam svenas tie."
 
    "Æu vere? Kie do oni svenas en æi tiu universitato? Pardonu
min, sed mi ne konas la tradiciojn. Mi estas novulo. Apenaý unu
semajnon mi estas æi tie."
 
    "Juna viro, en æi tiu universitato, oni svenas en la
klasæambroj, oni svenas en la restoracio, oni svenas en la
dorm-æambroj, oni svenas en la banæambroj, eble eæ oni povus sveni
en iu administra oficejo. Sed pri sveno koridora mi neniam aýdis.
Stranga epoko! Stranga generacio! Oni faras ion ajn niaepoke."
 
    "Vi parolas, parolas, paroladas, kaj dume tiu kompatinda
knabino kuþas en koridoro, kaj neniu zorgas pri þi!"
 
    "Nu, nu, ne maltrankviliøu, juna viro, ne havu zorgojn. Ni tuj
rapidos tien, kaj mi tuj prizorgos þin."
 
    Kaj ili kune rapidas al la loko, kie Tom lasis sian amikon kun
Gerda.
 
    Sed jen subite Tom haltas.
 
    "Kio okazas? Kial vi ekhaltis?" demandas la flegistino.
 
    "Þi estis æi tie, kaj ne plu estas, sed..."
 
    "Sed estas iu alia, kaj li estas senkonscia, þajnas al mi.
Æu vi konas lin?"
 
    "Jes, estas mia amiko Bob. Kio okazis al li?"
 
    La flegistino iras al Bob, kiu falsidas æe la koridora muro.
Þi tuþas lian kapon.
 
    "Batita! Oni batis la kapon al li!"
 
    "Diable! Bob, Bob! Respondu! Æu vi aýdas min? Diru ion, mi
petas! Kio okazis?
 
    Sed Bob ne respondas, kaj Tom iøas pli kaj pli maltrankvila.
 

 
            ÆAPITRO 10 (DEK)
 
    Fakte, Tom ne estas ema fidi la flegistinon. Kial? Æu vi
scias, kara amiko, vi kiu sekvas æi tiun aventuron ekde la unua vorto?
Æu vi scias, kial Tom ne emas fidi la flegistinon?
 
    Ne. Certe vi ne scias. Ankaý mi ne scias. Sed fakto restas
fakto, eæ se ni ne komprenas øin. Kaj la fakto estas, ke Tom ne emas
þin kredi.
 
    Tom estas agema knabo, eæ iom aventurema, kaj eble tiu tro
parolema flegistino ne þajnas al li kredinda. Eble li opinias, ke tiu
flegistino tro emas paroli, kaj do ne estas fidinda. Aý æu temas pri
io alia?
 
    Tom ege þatas sian amikon Bob. Li þategas lin. Li lin amas,
fakte. Bob kaj li amikiøis antaý longe en la urbego, kie ili vivis
tiutempe -- ili dumtempe eæ iradis al la sama lernejo -- sed poste Tom
devis iri al malsama urbo, kaj ili ne plu vidis sin reciproke.  Kiam,
antaý kelkaj tagoj, ili retrovis unu la alian en la sama universitato,
ambaý ege dankis la destinon.
 
    Ili treege þatas la tiean bonegan vivon. Ili þategas øin.
Ambaý estas agemaj, laboremaj knaboj, kun speciala þato al la iom
timemaj studentinoj. Eble æar timema junulino estas malpli timinda ol
ino neniam ema timi, ol sen-tim-ulino. Æu vi komprenas?
 
    Sed nun Tom malþatas la aventuron. Li sin demandas, kial li
sentas tiun flegistinon nefidinda. Li preferus silenteman,
grav-aspektan sinjorinon. Tiu æi ne aspektas tre zorgeme, kaj li ne
trovas þin atentema pri liaj demandoj. Verdire, li opinias þin ema
fuþi sian laboron. Li timas, ke þi ofte agas fuþe. Fuþemaj homoj
ekzistas en la mondo. Kial tiu tro parolema flegistino ne estus unu el
ili? Æu li mispaþis, kiam li turnis sin al þi? Sed al kiu alia li
povus sin turni? Þi estis la sola flegistino, kiu troviøis en la
universitato. Aý æu li mispensas?
 
    Kaj nun li sentas sin ema zorgi pri Linda. Æu tiu belega
knabino ne troviøas en danøero? Li amas þin, li eæ amegas þin, pli
kaj pli, kaj la ideo, ke danøeraj homoj povus fari ion al þi, apenaý
estas travivebla. La vivo ne estas facila, kaj þajnas nun, ke la tuta
afero iøas pli kaj pli malþatinda.
 

 
            ÆAPITRO 11 (DEK UNU)
 
    Linda ekhavis ideon. Þi aliris la junan blondan viron, dum li
proksimiøis al sia aýto, kaj alparolis lin:
 
    "Sinjoro, æu vi bonvolus helpi al mi?"
 
    Li turnis sin al þi kun vizaøo þajne ne tre kontenta, kaj
þin rigardis dum longa senvorta minuto.
 
    "Kiel mi povus vin helpi?" li fine demandis, kaj li tuj
aldonis: "Bonvolu pardoni min, se mi respondas nee, sed al mi tempo
vere mankas. Mi devas urøe veturi al la urbo."
 
    "Øuste tiel vi povas min helpi. Mia aýto paneas. Io estas
fuþita en øi. Mi ne sukcesas øin irigi..."
 
    "Pardonu min, sed mi ne sukcesus rebonigi la aferon, eæ kun
plej granda bonvolo. Pri mekaniko mi scias nenion. Mi æiam miras vidi,
ke veturiloj entute funkcias. Kiam mi vidas motoron, æiam mirigas min,
ke tia þajne senorda aranøo de pecoj kaj objektoj igas aýton iri.
Mi..."
 
    "Mi ne petas vin ripari mian veturilon, vi min miskomprenis.
Mi demandas nur, æu vi bonvolus akcepti min en via aýto øis la
urbo."
 
    La ideo de Linda estis jena: sekvi lin estus danøere, sed se
li veturos aýte, mi petos lin akcepti, ke mi veturu kun li, kaj dum la
veturado mi igos lin paroli. Mi diskrete faros þajne banalajn
demandojn, kaj paroligos lin. Tiel mi scios kiel eble plej multe pri
li.
 
    "Nu, bone," li fine konsentas. "Konsentite, venu." Kaj li
malfermas la pordon de la aýto por þi.
 
    "Dankon, vi vere estas tre afabla. Tio ege helpas min. Mi plej
sincere dankas."
 
    "Ne dankinde," li respondas, iom seke. Kaj li ekirigas la
motoron.
 
    "Mi ne þatas la ideon, ke mi devos venigi ripariston,
mekanikiston," þi diras. "Mi tute ne þatas aýtojn, fakte. Mi havas
veturilon, æar estas tre oportune, sed mi ne þatas aýtojn."
 
    La alta junulo nur silentas.
 
    "Ne estas facile igi lin diri ion," pensas Linda, iom zorge,
sin demandante, æu estis saøe enmiksi sin en tiun aventuron. Þi
forte deziras lin paroligi, sed samtempe timas malkontentigi lin.
Neniam estas facile trovi plene kontentigan manieron agi.
 
    "Æu øenas vin, se mi parolas?" þi demandas, "vi eble estas
silentema."
 
    "Mi havas zorgojn," li respondas.
 
    "Mi ne volas øeni vin. Estas jam tiel bonkore, ke vi min
veturigas. Mi vere sentas grandegan dankemon al vi."
 
    "Ne dankinde," li ripetas, kaj silentas plu, pripensema.
 

 
            ÆAPITRO 12 (DEK DU)
 
    Bob duone malfermas la okulojn, ilin refermas, ilin malfermetas
denove, ilin refermas, øemas, kaj finfine malfermas ilin tute larøe.
 
    "Donu al mi ion por trinki," li diras.
 
    "Trinki? Kion vi deziras trinki?" demandas Tom.
 
    "Ion ajn. Brandon. Donu al mi glason da brando."
 
    "Kiel vi sentas vin?" diras fraýlino Marta, la flegistino.
 
    "La kapo doloras," Bob respondas øeme. "Mi petas vin, bonvolu
doni al mi ion por trinki."
 
    "Æu vi bonvolas iri," Tom petas la flegistinon, "kaj alporti
al li glason da brando?"
 
    La flegistino iom hezitas, sed fine kapjesas.
 
    "Æu mi ankaý voku la policon?" þi diras. "Li ja ricevis
baton, baton sufiæe fortan, por ke li iøu senkonscia. Laý mia
opinio, tio pravigas, ke oni venigu la policon. Æu vi ne konsentas?"
 
    "Ankaý akvon," diras Bob, antaý ol Tom trovas la tempon
respondi al Marta. "Mi tre soifas. Mi trinkos brandon plezure, sed unue
mi trinku akvon. Bonvolu alporti al mi tre grandan glason da akvo kaj
iom grandan glason da brando."
 
    "Jes. Estus saøe voki la policon," Tom respondas al la
flegistino.
 
    "Se vi ne alportos al mi ion por trinki, mi iros mem," diras
Bob. "Mi tre soifas. Vi ne povas imagi, kiom soifa mi min sentas.  Mi
tuj iros trinki akvon. Kaj poste mi iros aæeti brandon. Æu oni povas
ricevi brandon en la memserva restoracio?"
 
    "Ne, tute ne," Marta respondas, "sed mi havas brandon en mia
æambro. Mi alportos øin al vi. Aý venu mem, se vi povas. Æu vi
povas stariøi?"
 
    "Mi povas," diras Bob, tre malrapide stariøante kun la helpo
de Tom kaj de la flegistino, "kvankam dolore."
 
    Ili iras al þia æambro.
 
    "Trinku tiom da akvo, kiom vi deziras, " þi diras. "Kaj poste
mi donos brandon al vi. Eksidu sur tiun seøon, øi estas tre komforta,
vi vidos."
 
    Bob sidiøas sur la seøon, iom øemas, kaj ricevas grandan
glason da akvo kun videble grandega plezuro. "Doloras al mi la kapo,"
li diras.
 
    "Diru," petas Tom, "kio okazis. Æu finfine vi klarigos al ni?
Ni estas ege scivolaj."
 
    Bob pripensas iomete, trinkas iom da akvo, metas la manon al la
kapo kun dolora esprimo survizaøe, kaj fine respondas:
 
    "Mi ne povus klarigi. Nenio estas klara. Mi estis tie apud
Gerda. Mi aýdis nenion, mi aýdis neniun bruon. Kaj subite æio
eksplodis en mia kapo kaj mi mortis."
 

 
            ÆAPITRO 13 (DEK TRI)
 
    La vojo þajnas longa, kiam oni silentas la tutan tempon.
Linda estas parolema; krome, þi deziras ricevi informojn pri sia
stranga kunulo; þi do tute ne þatas tiun longan silentadon. Kial ne
provi denove? Þi decidas, ke þi rekomencos paroli. Se li ne þatos,
nu, li esprimos sian malþaton, kaj ili plu veturos senvorte, kaj la
vojo plu þajnos longega.
 
    "Vi diris...," þi komencas, ne sciante, kiel þi finos, sed
feliæe ideo tuj venas: "Vi diris, ke vi havas zorgojn. Nu, ofte oni
sentas sin pli bone, kiam oni esprimas siajn zorgojn al iu."
 
    "Vi estas scivolema, æu ne? Nu, mi ne volas esti malafabla kun
tiel bela knabino, kiel vi. Pardonu, se mi ne montras min pli
amikiøema. Sed miajn zorgojn mi ne povas klarigi."
 
    "Æu vi estas certa? Oni ofte imagas, ke afero estas neebla,
æar oni ne scias, kiel komenci, sed..."
 
    "Ne. Kiom koncernas min, ne estas tiel. Mi ne povas rakonti pri
miaj zorgoj, æar ili koncernas personojn, pri kiuj mi ne rajtas
paroli. Oni devas esti diskreta, æu ne? Æu vi þatus, ke viaj amikoj
rakontu æion pri vi al nekonato?"
 
    "Kompreneble ne. Mi bone komprenas vin. Fakte, mi ne estas
speciale scivola. Mi komencis diri tion nur, æar mi trovis la silenton
peza kaj la vojon pli kaj pli longa. Sed mi tute ne volus maldiskreti."
 
    "Estas fakto, ke oni kutime interparolas, kiam oni veturas
kune. Mi verþajne ne estis tre øentila, lasante tiun silenton daýri
kaj daýri pli kaj pli peze por vi. Mi eæ ne rimarkis, ke silento
estiøas kaj daýras. Mi estis absorbita de miaj pensoj, de miaj
zorgoj, kaj ankaý de la vojo. Oni devas atenti la vojon, kiam oni
þoforas, æu ne? Strange, kvankam vi estas tre bela kaj sidas tuj apud
mi, plej proksime al mi, mi tamen forgesis pri vi. Nur ekzistis por mi
la vojo en miaj okuloj, kaj la zorgoj en mia kapo."
 
    "Æe mi okazis la malo. Mi daýre pensis pri vi. Mi rimarkis,
ke vi ne aspektas tre øoje. Vi þajnis malfeliæa. Mi min demandis,
æu mi povus helpi. Vi ja tre afable konsentis min veturigi. Mi sentas
min danka. Mi volus redoni al vi similan servon. Mi opiniis, ke se mi
helpas vin vortigi vian maløojon, tio eble senpezigos vin, kaj mi
estos kontenta agi helpe.  Eble estas stulte, sed mi æiam deziras
feliæigi la homojn."
 
    "Vere, vi estas tre bonkora. Mi ege bedaýras, ke mi ne povas
jesi al via propono. Sed, kiel mi jam diris, miaj zorgoj koncernas
aferojn, pri kiuj mi ne rajtas rakonti. Nu, jen ni alvenas. Kie vi
deziras, ke mi lasu vin?"
 
    "Kien precize vi iras? Kie vi haltos? Kie vi lasos la aýton?
Vi povus lasi min tie. Estos plej facile por vi."
 
    "Æiam scivola, æu ne? Vi þatus scii, kien mi iras," li diras
ridante, dum Linda sentas sin ruøiøi, æar similan rimarkon þi tute
ne atendis. Dum momento, þi ne scias, kiel respondi. Þi sentas sin
stulta.
 
    "Tute ne," þi fine diras, malvere. "Kien vi iras, tio tute ne
interesas min. Mi proponis tion nur, æar tio þajnis plej facila. Sed
se øenas vin, ke mi scios, vi povas lasi min ie ajn en la centro.
Ekzemple æe la Internacia Hotelo, aý æe la Granda Teatro.
Æiaokaze, mi treege dankas vin kaj mi facile trovos mian vojon. Jen.
Tie æi estas perfekte. Koran dankon, kaj øis revido, kara sinjoro."
 
    "Øis revido, kara spionino!"
 
    La aýto forveturas, kaj Linda ne povas forturni la okulojn de
øi. Kara spionino, vere! Kion li volis diri? Æu li suspektus? Nia
kompatinda Linda ne scias, kion pensi.
 

 
            ÆAPITRO 14 (DEK KVAR)
 
    "Kie diable mi troviøas?" diris al si Gerda, kiam þi
vekiøis. Þi kuþis sur lito -- sur malkomforta, tro mallarøa lito --
en æambro nekonata, en domo nekonata.
 
    Mankis al þi forto, kaj þia tuta korpo iom doloris; þi estis
laca, kvazaý þi estus laborinta multajn horojn sinsekve en la kampoj,
kvazaý þi estus movinta pezajn rokojn kaj þtonojn dum multaj kaj
multaj tagoj, sen eæ horo da dormo, kvazaý þi estus marþinta dum
multaj kaj multaj semajnoj sur malfacila monta vojeto.  Unuvorte, þi
estis lacega, kaj þajnis al þi, ke æiuj muskoloj de þia korpo
plendas pri troa laboro, nehome peza, nehome malfacila, nehome laciga.
 
    Kaj tamen þi sciis, ke þi faris neniun korpan laboron; þi
sentis sin maløoja; þiaj okuloj malsekiøis; þi ploris.
 
    Ne estis multe da lumo en la æambro. Kvankam þi sentis sin
tiel laca, tiel senforta, scivolo pri la situacio tamen superis þian
deziron plu kuþi. Þi sekigis siajn okulojn kaj ellitiøis. Þi iris
al la eta fenestro, esperante malfermi la dikajn fenestrokovrilojn,
kiuj malhelpis la envenon de lumo. Þi ankaý esperis, ke þi vidos la
sunon. Krome, estis tre varme en la æambro, kaj estus saøe malfermi
la fenestron por enlasi iom da pura aero. Sed þi ne sukcesis. Io
malhelpis, ke tiu malnova fenestro moviøu.
 
    Þi iris al la pordo; øi estis þlosita, kaj þlosilo nenie
videblis.
 
    La æambro estis malbela, ne tre pura. Apud la muro staris
tablo kaj seøo. Þi sidiøis sur la seøon, metis la brakojn sur la
tablon, la kapon en la manojn, kaj ploris. "Enþlosita mi estas," þi
pensis. "Oni enþlosis min!"
 
    Antaýe þi ne multe pensis pri la plezuro esti libera. Liberi
estis io perfekte natura: þi iris, kien þi deziris, sen iu ajn
malhelpo, kaj tiu libereco þajnis rajto evidenta. Kaj nun oni
malliberigis þin malantaý þlosita pordo. Þi, kiu tiom þatis øoji,
ridi, kanti, kiu tiom þatis ludi kaj promeni sub la suno, nun ne plu
trovis en si la humuron, kiu tiom ofte helpis þin en la malfacilaj
horoj de la vivo. Þi ne povis vidi la eksteran sunon, kaj same en þia
koro ne plu lumis la kutima suno de øojo.
 
    Kaj jen subite þi reagis: þi iris al la pordo kaj øin batis
kun plej granda forto; þi faris timigan bruon, sed nenio okazis. Þi
vokis pli kaj pli laýte, kriis, kriegis, samtempe piedbatante la
pordon, sed venis neniu respondo, neniu reago. Senespera, þi revenis
al la lito kaj rekuþiøis, pli laca ol iam ajn. Dum multaj horoj þi
restis tiel, kuþe, kaj fine, tro laca, þi ekdormis.
 
    Vekis þin infana voæo; øi venis el iu alia æambro, en la
sama domo, tute certe; øi diris: "Neniam diru nek al via patro nek al
via patrino, ke ni venis en la forlasitan domon. Estas malpermesite
ludi æi tie. Se ili scius..." Alia voæeto respondis: "Mi neniam
diros. Nek al mia patro, nek al mia patrino. Ne havu zorgojn. Neniam
oni scios, ke ni venis ludi æi tie."
 
    Gerda diris: "Infanoj, æu vi aýdas min?" Þia koro batis
espere.
 
    "Iu parolis," sonis unu el la infanvoæoj, sed aýdeble la
knabo ne parolis al Gerda, nur al sia kunulo. "Æu vi aýdis?"
 
    "Estis kvazaý voæo de virino," diris la alia.
 
    "Infanoj, venu, helpu min, mi estas mallibera, oni þlosis la
pordon, mi estas enþlosita, venu, mi petas, mi petegas, liberigu min,"
Gerda plu petegis. Sed la reago de la infanoj estis plej senkuraøiga.
 
    "Venu!" kriis unu. "Estas fantomo!"
 
    "Vi pravas," la dua respondis, "oni æiam rakontis pri fantomo
en æi tiu forlasita domo. Fantomino, oni diris, kaj la voæo estis
ina. Ni rapide forkuru!"
 
    "Mi timas," ankoraý diris la unua, dum la bruoj klarigis al
Gerda, ke la du knaboj forkuras kaj lasas þin sola, sola, sola...
 

 
            ÆAPITRO 15 (DEK KVIN)
 
    "Bonan matenon, ho plej bela, æu vi bone dormis?"
 
    "Bonan matenon, Tom. Mi ne dormis tre multe. Kaj vi, æu vi
dormis kontentige?"
 
    "Perfekte, kara, perfekte. Sed diru do al via plej fidinda
amiko, kial vi ne sufiæe dormis."
 
    "Æu ne estas klare al vi? Mi tro pensis. Mi pensadis tutnokte
pri æio, kio okazis hieraý."
 
    "Estas fakto, ke mi ne revidis vin hieraý, post kiam mi eliris
kun Bob por okupiøi pri Gerda. Ni lasis vin en la memserva restoracio
kun la tasko observi la blondulon. Kiam mi revenis, vi estis for. Kien
vi iris? Æu vi faros al mi precizan raporton?"
 
    "Kun plezuro, sed ankaý vi raportos al mi poste, æu ne? Nu,
mi veturis al la urbocentro kun tiu junulo. Mi rakontis al li, ke io
fuþa okazis al mia aýto, kaj mi petis lin min veturigi. Li hezitis,
sed fine decidis jese. Mi deziris lin paroligi, por ekscii pri li kiel
eble plej multe, sed mi ne sukcesis. Ni diris unu al la alia nur tre
banalajn aferojn."
 
    "Æu vi almenaý scias, kien li iris en la urbo, laý kiuj
stratoj, al kiu domo?"
 
    "Atendu. Mi rakontos æion. Por ke mia peto þajnu natura, mi
petis lin lasi min en la centro. Li lasis min æe la dekstra flanko de
la Granda Teatro, kaj li veturis plu. Mi ne sciis, kion fari. Mi
promenis en la urbo, pensante, ke mia ideo ne estis tiel bona: mi
eksciis nenion pri li, kaj troviøis sen aýto en la mezo de la urbo.
Fakte, mi sentis min iom stulta. Mi promenis de strato al strato,
provante elpensi planon, kaj jen subite mi vidas lin eliri el la
poþtoficejo. Mi estis nekredeble bonþanca. Imagu! Se mi estus
troviøinta naz-al-naze kun li øuste kiam li eliris el la
poþt-oficejo...! Sed mi vidis lin sufiæe frue por min kaþi."
 
    "Feliæe, ke vi vidis lin sufiæe frue!"
 
    "Kiel mi diris: mi estis bonþanca, mi vidis lin øustatempe.
Nu, li iris piede, kaj mi decidis lin sekvi. Æu vi konas tiun grandan
magazenon, kiu vendas kvardek malsamajn specojn de pano kaj æiaspecajn
æokoladojn kaj aliajn dolæa¼ojn? Sur la maldekstra flanko de la
strato, kiu iras al la Æefa Sportocentro. Estas granda vendejo de
mebloj apude. Nu, ne gravas, æu vi konas aý ne. Li eniris tiun
panejon, aý tiun dolæa¼vendejon, aý tiun... nu... tiun pan- kaj
dolæa¼vendejon, kaj eliris post minuto portante paperan sakon, kiu
aspektis plenplena. Þajnis, ke li aæetis la tutan magazenon. Mi devas
diri, ke ili vendas tre bonajn a¼ojn en tiu ejo.  Mi, kiu tiom þatas
æokoladon kaj dolæa¼ojn, ofte irus tien kaj aæetus multon, se mi ne
timus dikiøi. Nu...e... kion mi rakontis?"
 
    "Vi raportis pri via spiona sekvado, sed vi devojiøis de la
æefa vojo de via raporto al flankaj konsideroj pri pano kaj æokolado.
Fakte, æu vi deziras iom pli da pano? Kion vi trinkas æi-matene?
Teon, mi vidas. Æu vi þatus, ke mi replenigu vian tason?"
 
    "Jes, dankon. Mi plezure trinkos plian tason da teo. Dankon,
Tom, kara. Nu, do..."
 

 
            ÆAPITRO 16 (DEK SES)
 
    "Kie mi estis en mia raporto? Ha jes! Mi memoras. Li eliris el
tiu vendejo kun papera sako plena je dolæa¼oj."
 
    "Eble estis æefe pano."
 
    "Prave, eble pano. Æiaokaze, jen mi ekvidis lian aýton, kiu
staris flanke de la strato. Mi pensis: nun li forveturos aýte, kaj mi
ne plu povos sekvi lin. Sed ne. Li nur iris porti tiun sakon al la
aýto, øin metis en øin, reþlosis la aýtopordon, kaj plu piediris.
Nur tiam mi havis la ideon noti la numeron de lia aýta numerplato. Mi
do eksekvis lin plu. Li paþis sur la dekstra flanko de la strato, kaj
mi sekvis iom malproksime sur la maldekstra flanko."
 
    "Æu li rimarkis, ke vi lin sekvas?"
 
    "Certe ne. Subite, li eniris restoracion. Mi hezitis: æu
ankaý mi eniru? Aý æu mi tro riskos, ke li vidos kaj rekonos min?
Unuflanke, mi deziris spioni lin. Aliflanke, la risko, ke li rekonos
min, estis reala, kaj min øenis. Dum mi staris tie hezitante, eniris
la restoracion grupo da soldatoj, eble ok aý naý, junaj viroj, kiuj
militservis, videble. Dum ili eniris kaj la pordo estis malfermita, mi
vidis, ke la restoracio estas granda kaj plena je homoj. Mi sekvis la
ok aý naý soldatojn kaj trovis sidlokon ne tre videblan de la loko,
kie mia blondulo ¼us eksidis."
 
    "Li do estas via blondulo, æu?"
 
    "Ne parolu malsaøe. Vi perfekte scias, kion mi volas diri.
Estis turka aý pseýdoturka restoracio, kun stranga muziko kaj
strangaj vesta¼oj. La kelneroj estis vestitaj per t.n. (=tiel nomataj)
naciaj vestoj multkoloraj. Mi manøis bonegan supon, sed poste ion, pri
kio mi ankoraý nun min demandas, æu estis pecoj el hundo aý kato.
Certe ne estis kokida¼o, sed krom tio mi havas neniun certecon. Ankaý
la salato estis tre bona, sed la kuko estis treege dolæa, tro dolæa
por mi, kaj same la turka kafo; øi estis nekredeble plena je sukero,
kaj mi manøis tiom da kafpulvoro, kiom mi trinkis da kafo."
 
    "Mi miras pri la grava loko, kiun konsideroj pri manøo kaj
trinko okupas en via spionraporto. Mi atendis aventurojn, sed venas
æefe menuoj."
 
    "Ne ridu pri mi, aý mi ne daýrigos la rakonton. Okazis io.
Du el la soldatoj estis furiozaj, æar la kelnero ne volis porti al ili
bieron. Ili faris bruegon, kriegis, kriaæis, la aliaj provis ilin
silentigi, kaj finfine speco de milito komenciøis inter ili. Ili
ekbatis unu la alian kun rimarkinda forto. Subite, jen unu telero
flugis tra la aero, poste du, tri, kvar, kvin aliaj teleroj, unu taso
eæ flugis øis la plafono..."
 
    "Kia øojo! Kia plezuro! Kiajn perfektajn amikojn vi trovis!"
 
    "Æefe, kia bruo! Þajnis, ke ili rompas mil glasojn samtempe,
dum cent viroj kune kriaæas, kaj dek muzikistoj provas kune superi la
bruon de la telera milito."
 
    "Tre bela atmosfero, æu ne? Mi gratulas vin. Estis kuraøe
resti tie."
 
    "Jes. Kia vivo! Cetere, mi estas kuraøa, æu vi neniam
rimarkis?"
 
    "Mi ne konas vin sufiæe, sed via kuraøo ne mirigas min.
Bela, kuraøa, riskema, aventurema, bonkora: vi estas la perfekta
virino. Sed pri via perfekteco ni havos aliajn okazojn paroli. Kio
okazis post la telera, glasa kaj turkakafa milito?"
 
    "Mi rimarkis tre bedaýrindan aferon, nome, ke la blondulo ne
plu troviøas en la restoracio. Li certe foriris, dum mi tiom
interesiøis pri la intersoldata milito. Mi vere bedaýras mian mankon
de observemo. Sed kion fari? Bedaýri ne helpas, Mi fuþis mian taskon.
Mi provos ne fuþi øin alifoje."
 
    "Nu, prave, estas tre bedaýrinda afero. Eæ se nur æar øi
montras, ke vi tamen ne estas plene perfekta. Sed mi almenaý øojas
pri unu afero: vi fakte ne tiom interesiøis pri via blondulo. Do
eble vi pravas, eble li ne estas via blondulo, eble vi tamen preferas
vian karan brunharan amikon Tom."
 
    "Eble, eble. Sed æu vi vere scias, kial mi forturnis miajn
okulojn de tiu blondulo, kvankam mi antaýe decidis plej multe
informiøi pri li?"
 
    "Nu, verþajne æar..."
 
    "Æar unu el tiuj junaj soldatoj estis tiel bela viro!"
 

 
            ÆAPITRO 17 (DEK SEP)
 
    "Sed kial, kial, kial?" diris la policano preskaý krie al sia
edzino, kiu estis lia plej helpema kunlaboranto. "Diru al mi kial, kaj
mi solvos la problemon. Oni ne kaptas homon por la simpla plezuro
travivi aventuron! Þi ne estas riæa. Ne kun la espero ricevi monon
ili þin kaptis. Þi æiam vivis plej trankvilan, honestan vivon. Do,
ne æar þi enmiksis sin en iun kriman agadon ili þin kaptis. Pro kio
do? Por kio?"
 
    "Þi instruas, vi diris al mi. Kion do þi instruas? Kio estas
þia fako?"
 
    "Þi instruas historion, sed þi estas specialisto pri la
sekretaj lingvoj de la deksepa kaj dekoka jarcentoj."
 
    "Pro tio verþajne þi malaperis, sed ni ne trovos la motivon
uzante nur nian imagon. Ni prefere uzu la faktojn. Ni provu kunmeti
ilin, rekunmeti la sinsekvon de la okaza¼oj. Kiel la afero
komenciøis?"
 
    "Ni ne scias multon. Mi raportu jene. Du gestudentoj -- Tom kaj
Linda -- rimarkis, ke alta blondulo metas ion en la tason de Gerda. Ili
rimarkis pro lia kaþa, þtela maniero agi. Iom poste, Gerda eliras el
la memserva restoracio tra la pordo koridora.  Tuj poste aýdiøas
bruo, kvazaý iu falus. Bob, kiu aliøis al Tom kaj Linda intertempe,
eliras kune kun Tom. Ili trovas Gerdan en la koridoro: þi kuþas
senkonscia. Tom foriras seræe al helpo, dum Bob gardas la junan
profesorinon. Kiam Tom revenas kun la flegistino, Gerda malaperis, sed
æi-foje Bob estas senkonscia, batita al-kape.  Intertempe la blondulo
eliris tra la alia pordo de la memserva restoracio, kaj sekvis Linda.
Þi sukcesas kunveturi en lia aýto, sed ne sukcesas igi lin diri ion
helpan. Tamen þi notas la numeron, markon kaj tipon de la aýto..."
 
    "Æu la aýto estis lia? Æu ne estis þtelita veturilo?"
 
    "Ne. Verþajne li ne suspektis, ke iu suspektos ion. Kiam þi
petis, ke li veturigu þin, tio al li ne plaæis, sed li verþajne
opiniis, ke estos eæ pli suspekte malakcepti þin."
 
    "Vi do scias, kiu li estas, æu ne?"
 
    "Jes, ni kontrolis. Estas la frato de fraýlino Marta, unu el
la universitataj flegistinoj, tiu, kiun Tom venigis."
 
    "Interese! Plej interese! La gefratoj eble kunlaboras en iu
malhonesta agado. Kion ili respondas al via demandado pri tiuj strangaj
okaza¼oj?"
 
    "La flegistino nur rediras la samon, kiel Tom. Kaj la blondulon
ni ankoraý ne pridemandis."
 
    "Kial?"
 
    "Por ke li ne suspektu, ke ni suspektas lin. Li estas nia sola
þanco retrovi Gerdan. Bedaýrinde, en la lastaj tagoj, li vivas plej
normalan vivon, iris al neniu speciala loko, faris nenion atentindan.
Eble li ludis sian rolon kaj øin finis. La aliaj -- tiuj, kiuj
forkuris kun Gerda, kiam Bob, kiu gardis þin, estis senkonsciigita --
certe estas la gravuloj. Ili devas ekzisti, æar nek la alta blondulo,
nek lia fratino Marta povis forporti Gerdan. Se evidentiøos, ke la
tasko de la blondulo estis nur faligi ian dormigan substancon en la
trinka¼on de Gerda, ni lin pridemandos. Ni øis nun esperis, ke li
kondukos nin al la malaperinta belulino. Sed pli kaj pli þajnas, ke
tio ne okazos.
 

 
            ÆAPITRO 18 (DEK OK)
 
    "Via situacio ne plaæas al vi, æu? Vi dezirus þanøi øin,
æu ne? Nu, estas facile þanøi vian situacion.
 
    "Vi þatus manøi ion, æu ne? Pecon da pano vi deziras, tute
certe. Aý æu frukton? Jen, rigardu, mi havas pomon kaj oranøon por
vi. Kiel belaj ili estas! Plenaj je suko, evidente. Se vi estus
konsentinta labori por ni, vi jam estus plene sata. Kaj jen io alia:
kuko. Æu ne bonega, belega, manøinda kuko? Ankoraý varma, ¼us
bakita. Tuþu, sentu mem, kiel plaæe varmeta øi estas. Vi malsatas
nur pro via stulteco. Se vi estus saøa, vi konsentus fari la etan
laboron, kiun mi petas de vi, kaj vi tuj ricevus la manøa¼ojn. Mi
bedaýras, ke vi estas tiel obstina. Estas bedaýrinde, vidi tiel belan
knabinon suferi pro malsato. Mi sincere bedaýras vian obstinecon. Nur
eta "jes", kaj æio æi estos via."
 
    Li þajnigas sin afabla, sed estas io tre aæa en lia vizaøa
esprimo. Gerda sentas sin pli kaj pli malforta. Estas varme en æi tiu
æambraæo, kio ne estas facile elportebla. Krome, þi malsatas, kaj la
vido de tiu pomo kaj de tiu oranøo estas vere suferiga. Kaj tamen þia
devo estas diri "ne".
 
    "Æu vi legis la dokumenton, æu vi komprenis øin?" li
aldonas, kvazaý espere.
 
    Kompreneble þi legis: þi estis scivola. Almenaý þi bezonis
scii, kial oni þin kaptis kaj senigis je libereco. Tial þi legis.
Estis malfacile kompreni, komence, sed iom post iom þia memoro plene
revenis, þi rememoris la principojn de tiu sekreta lingvo, kaj þi
sukcesis kompreni æion; þi havis nenion alian por fari. Dum multaj
horoj þi estis sola kun tiu dokumento, kiun ili lasis al þi. Sed þi
decidis neniam respondi al ili; þi ja antaý longe promesis al
Profesoro Kosadi, ke pri tio þi æiam silentos. Neniam þi þanøos
sian decidon.
 
    "Æu vi legis la dokumenton?" sonas duan fojon la aæa voæo.
 
    Þi plu silentas, kaj li eliras, furioza. Li eliras kun la
pano, la pomo, la oranøo kaj la kuko. Feliæe, ke almenaý ili lasis
al þi akvon, varmaæan akvon, jes ja, apenaý trinkeblan, certe,
preskaý ne sensoifigan, prave, sed tamen akvo. Malsaton eblas pli
malpli elporti, sed soifon ne.
 
    Minutoj pasas. Multaj minutoj. Unu horo, du horoj, æu tri
horoj? Æu multaj horoj? Kiel scii? Ne estas horloøo sur la muro, kaj
ili prenis þian brakhorloøon. La lumo apenaý þanøiøas en la
æambro, pro la nemoveblaj fenestro-kovriloj. Æu estas frue, æu estas
malfrue, þi tute ne povas scii. Tago, nokto, mateno, vespero æi tie
estas samaj. Sunlumo neniam envenas.
 
    Kaj jen la aæulo revenas, kun radio-kaj-kased-aparato. Li
enmetas kasedon, kaj irigas la aparaton. Eta, plenda plorema voæeto
aýdiøas, kaj þiras la koron de Gerda:
 
    "Patrino, patrineto mia, mi petegas vin. Faru, kion ili volas.
Ili kaptis min. Mi ne scias, kie mi estas. Estas terure. Mi timas. Mi
tiom deziras reiri hejmen. Mi petegas vin, faru tion, kion ili deziras.
Se ne, ili faros malbonon al mi. Ili ne diris, kion. Ili ne volas diri.
Sed mi scias, mi sentas, ke estos terure. Kompatu min, kara, kara
patrino. Kompatu vian filinon. Mi timegas. Rapidu, rapidu, ke plej frue
ili liberigu min. Ili ne volas, ke mi parolu pli longe, sed mi havas
paperon kaj plumon, kaj mi tuj skribos leteron al vi. Mi nur petegas:
obeu ilin!"
 
    "Jen la letero," li kriaæas, kaj post ridaæo li aldonas:
 
    "Nu, tio verþajne sufiæos. Mi revenos post iom da tempo. Mi
estas certa, ke vi iøos saøa, finfine. Kaj jen. Prenu æi tion, øi
helpos vin pensadi." Kaj tion dirante, li ¼etas al þi belegan pomon.
Gerda sentas sin, kvazaý Eva æe l' serpento.
 

 
            ÆAPITRO 19 (DEK NAÝ)
 
Petro:  Eble ni forkuris tro rapide. Æu vere fantomoj ekzistas?
 
Ralf:   Æu vi volas raporti pri la voæo al viaj gepatroj?  Se jes, vi
ne plu estas mia amiko. Se ili scios, ke ni ludis en la malpermesita
domaæo, vi...
 
Petro:  Ne. Mi tute ne volas diri al la gepatroj, ke ni ludis tie. Tio
estas nia sekreto. Mi nur v...
 
Ralf:   Jes. Sekreto kunigas la amikojn. Se vi gardos la sekreton, vi
restos mia amiko. Sed se vi malkaþos øin al granduloj, mi... mi...
mi suferigos vin, mi igos vin plori tiel grave, ke neniam plu en via
tuta vivo vi forgesos tiun tagon. Kredu min, en via tuta vivo, tio
estos la lasta fojo, kiam vi rompis promeson. Kio? Æu tio igas vin
ridi?
 
Petro:  Mi ne ridas, mi nur v...
 
Ralf:   Ankaý mi ne ridas. Mi parolas plej serioze. Oni ne ridas pri
veraj danøeroj, æu? Kaj se vi...
 
Petro:  Sed mi tute ne volas diri ion al la gepatroj. Mi nur...
 
Ralf:   Kaj se vi rakontos øin en la lernejo, ne estos pli bone por
vi. Mi plorigos vin tute same. Mi malpurigos viajn vestojn, kaj via
patrino krios furioze kiam vi revenos hejmen. Mi kuþigos vin en akvo
kaj sidos sur via kapo. Mi kaptos vin per mia speciala kaptilo kaj
veturigos vin en la montaron kaj forlasos vin tie, kaj vi estos tute
sola kaj perdita, kaj vi ploros. Vi...
 
Petro:  Vi eæ ne scias þofori. Mi ne kredas je via kaptilo.  Kaj
cetere, mi nur...
 
Ralf:   Jes, mi scias þofori.
 
Petro:  Vi ne rajtas þofori æar vi estas tro juna. Kaj vi ne havas
aýton.
 
Ralf:   Mi ne zorgas pri tio, æu mi rajtas aý ne. Se mi farus nur
tion, kion mi rajtas fari, mi farus nenion. Mi þtelos iun veturilon,
jes, mi þtelos veturilon de iu instruisto en la lernejo kaj veturigos
vin sur monton kaj lasos vin tie kaj vi ploros. Se vi parolos al iu el
niaj samklasanoj aý samlernejanoj, la tuta lernejo ekscios pri la
virino el la malnova domaæo, kaj poste la gepatroj...
 
Petro:  Vi diris "virino", do vi ne kredas, ke estas fantomo. Vi do
konsentas, ke...
 
Ralf:   Kompreneble mi ne kredas je fantomoj. La virino, kiun ni
aýdis, estas virino, kiun mi kaptis kaj gardas tie. Mi planas igi þin
mia servistino: þi faros æion, kion mi volos. Kaj se vi parolos pri
þi... Nu, mi ne volas paroli pri tio, kio okazos al vi, æar vi tro
timus...
 

 
            ÆAPITRO 20 (DUDEK)
 
    Paþoj. Oni paþas sur la strato. Gerda aýskultas atente; þi
antaýsentas, ke io grava baldaý okazos. Bruo de multaj homoj. Ili
venas. Ili þajnas multaj, laý la bruo: æu nun oni venos grupe por
þin suferigi? Þlosiloj. Bruo de þlosiloj trans la pordo. Iu enmetas
þlosilon en la seruron. Þi scias, ke ne estas þia kutima vizitanto.
Li ne agas tiel. Li enmetas tre rapide la þlosilon, øin turnas,
eniras. Ne æi tiu. Li provas unu fojon. Ne sukcesas. Plia bruo de
þlosiloj. Alian fojon li provas, sen pli da sukceso. Li provas ree kaj
ree per diversaj þlosiloj. Aýdeblas, ke li ne konas la seruron.  Kiam
li enmetis þlosilon, li tenas øin laý diversaj direktoj, kvazaý li
ludus per øi, verþajne æar li esploras nekonatan seruron.
 
    Kaj jen li fine sukcesas! Li eniras.
 
    "Polico!" li diras, kaj Gerda devas superi fortan emon salti al
li por lin kisi. Estas alta viro, maldika, kun nigraj haroj kaj verdaj
okuloj, kiu sin tenas tre digne.
 
    Post li venas aliaj homoj, multe pli junaj. Þi jam vidis tiujn
vizaøojn. Studentoj ili estas. Ilia sinteno estas tute malsama:
senstreæa.
 
    "Tiuj gejunuloj multe helpis min," la policano klarigas. "Ni ne
estas sufiæe multaj en la polico por æion fari, kaj ilia helpo estis
tre bonvena." Kaj li prezentas ilin: Tom, Bob, Linda. Kiam þi aýdis
la paþojn, Gerda imagis, ke venas sep, ok, eble naý homoj, sed
almenaý ses; fakte, ili estas nur kvar.
 
    "Mia filino...?" þi demandas, kaj þi apenaý povas eligi la
du vortojn, tiom þi timas la respondon.
 
    "Savita: þi nun estas en via hejmo, kun via edzo. Viaj
kaptintoj estas amatoroj, kiuj agis fuþe. La etulino estis æe la
onklino de tiu f-ino (=fraýlino) Marta, la universitata flegistino.
Ni facile trovis þin. Þi tre øojis revidi la patron, kaj la hejmon,
kompreneble."
 
    "Ho, mi dankas, mi dankegas vin. Via diro þanøas mian tutan
vivon. Sed diru: kiel vi alvenis æi tien? Kiel vi malkovris, ke ili
tenas min enþlosita en æi tiu domaæo?"
 
    "Du knaboj rakontis pri voæo en æi tiu malnova, forlasita
domo. Dank' al ili... Sed nun rakontu vi. Kion viaj kaptintoj celas?
Kio estas ilia celo? Kial vin teni mallibera?"
 
    "Ili volas, ke mi traduku malnovan dokumenton. Mi malkonsentis.
Tiam ili opiniis, ke perforte ili sukcesos. Ili preskaý sukcesis. Per
malsato, unue, kaj poste per la mesaøo de mia filino.  La malsato ne
estis facile elportebla, kredu min, sed la mesaøo sur-kaseda...! Fakte
mi terure malsatas nun. Mi petas, æu iu el vi bonvolus iri aæeti
manøa¼on por mi? Io ajn estos bonvena."
 
    Linda foriras por aæeti manøa¼ojn.
 
    "Vi rakontos al mi, æion, senmanke," þi diras al la du knaboj
elirante.
 
    Gerda raportas pri la dokumento; þi tenas øin enmane kaj
tradukas, vorton post vorto; krome, þi donas æiujn necesajn
klarigojn.
 
    La policano kapjesas komprene.  Gerda klarigas al li ankoraý
pli pri la kondiæoj de sia mallibereco.  Kaj jen la policano havas
ideon.
 
    "Bob, æu vi konsentus kaþi vin sub la lito, se iu envenus?"
 
    "Kial?"
 
    "Mi havas planon. Mi þatus, ke ni æiuj foriru, krom vi kaj
Gerda, kaj ke þi diru al la kaptinto, ke þi konsentas klarigi al li,
kio estas skribita sur tiu papero, mi volas diri: sur tiu malnova
dokumento. Ili tiam agos laý la dokumento, kaj ni kaptos ilin tiom pli
facile. Sed tamen, ni ne rajtas riski, ke Gerda suferu. Kiu scias?
Kiam þi ne plu estos necesa por ili, ili povus... Nu, vi komprenas.
Vi restos æi tie, kaj kiam vi aýdos paþojn proksimiøi, vi kaþos
vin sub la lito, kaj bone atentos æion, kio okazas. Gerda diris, ke
æiam venas nur unu persono, unu viro, maldika ulo, ne tre forta.
Fortulo kiel vi tuj superos lin, se necese."
 
    Bob konsentas, kvankam, se diri la veron, kun iom duba esprimo.
 

 
            ÆAPITRO 21 (DUDEK UNU)
 
    Gerda sentas sin pli bone. Þi ¼us finis manøi. Foriris
Linda, Tom kaj la policano. Þi parolas kun Bob, tre mallaýte. Ili ja
devas atenti, æu iu proksimiøas aý ne. Feliæe, eæ sen speciale
aýskulti, þi æiam bone aýdis, sufiæe frue, kiam la aæulo venas.
Bob plaæas al þi. Li estas granda kaj forta, kun esprimo de bonkora,
sindonema hundo.
 
    Ili parolas pri siaj vivoj, pri la lastaj okaza¼oj. Kiam þi
parolas pri sia edzo, lia vizaøo þanøiøas, alprenas iom maløojan
esprimon. Æu li enamiøus al þi?
 
    Kaj jen aýdiøas paþoj. Bob saltas sub la liton, provas
rapide trovi ne tro malkomfortan pozicion sub la lito. "Ne brui," li
diras al si, "plej grave, plej necese estas ne brui!"
 
    Envenas la gardanto, la aæa malgrasulo, kiu, per siaj vortoj
pri manøo, tiom suferigis Gerdan. Sed æi-foje þi povos kontentigi
lin. Kia plezuro!
 
    "Mi konsentas," krias Gerda, kiam la maldika aæulo malfermas
la pordon. "Mi akceptas vian proponon. Mi ne plu elportas. Mi tradukos
vian aæan paperon. Liberigu mian filinon, kaj donu al mi manøi, mi
petas."
 
    "Jen," simple diras la maldikuleto, kaj li elprenas el sako
panon, kolbason, kukon, fruktojn, æokoladon, kaj eæ botelon da lakto.
Gerda manøas silente; þi povus manøi eæ pli, kvankam þi ¼us iom
manøis. Bob, aýdante la manøobruon, pli kaj pli malsatas, sed kion
li povus fari?
 
    "Nu, bonvolu klarigi al mi, kio estas skribita sur tiu malnova
papero," la vizitanto diras.
 
    Kaj Gerda klarigas. Þi rakontas, ke temas pri la trezoro de la
Lumoseræantoj. La Lumoseræantoj estis sekreta societo, kiu naskiøis
en la dekkvina jarcento kaj daýris, jen forta, jen malforta, laý la
epokoj, øis la mezo de la dekoka jarcento. Øi havis membrojn en tre
multaj landoj, en popoloj plej malsamaj.  Katolikoj, protestantoj,
ortodoksuloj, judoj, islamanoj, budhanoj kaj aliaj estis membroj de tiu
internacia aý supernacia societo. Ilia celo estis sekrete labori por
la unuigo de la mondo, de la popoloj, por la harmoniigo de la religioj,
kaj por ke la malsamaj tradicioj interkompreniøu. Ili estis morala kaj
filozofia elito. Ili estis elpensintaj sekretan lingvon, kiu ebligis al
ili komuniki, el kiu ajn lando aý popolo ili estis. La þtatoj, kiam
ili malkovris la ekziston de la Lumoseræantoj, ektimis tiujn homojn,
miskomprenis iliajn celojn, kaj ilin persekutis. Inter la
Lumoseræantoj, tre riæaj homoj troviøis. Tial, laý diversaj
malnovaj dokumentoj, ilia trezoro estas multvalora. Tiu æi papero
estas fotokopio de dokumento, kiu tre precize indikas, kie oni kaþis
la trezoron.
 
    Gerda klarigas, tradukas, kaj la viro notas æiun detalon sur
etan notlibron. Kiam þi finis, li diras:
 
    "Dankon. Nun ni havas, kion ni deziris. Mi foriras. Mi lasas
vin tie æi. Ni decidos poste, kion ni faros el vi. Adiaý, belulino,
adiaý."
 
    Nur post kiam la pordo fermiøis kaj la bruo de la paþoj
forsvenis, aýdiøas de sub la lito voæo, kiu diras:
 
    "Æu vi lasis al mi iom de tiu kuko?"
 

 
            ÆAPITRO 22 (DUDEK DU)
 
    Baldaý venis la policanoj, por ilin liberigi. Gerda reiris
hejmen, al siaj filino kaj edzo. Sed Bob rapidis al la flughaveno. Li
volis æeesti kun Linda kaj Tom, kiam la policano arestos la kaptintojn
de Gerda.
 
    Estis sufiæe multekosta vojaøo, sed la familio de Gerda --
riæa familio -- pagis por ili la bileton, tiel esprimante sian
dankemon.
 
    Æar la policano kaj la gejunuloj sciis pli frue ol la
þtelistoj, kie troviøas la trezoro, ili havis multe da tempo por
prepari sin. Ili ne dubis, ke la aliaj venos kiel eble plej baldaý,
kaj ke la tuta bando venos. Kutime tiaj homoj ne fidas sin reciproke,
kaj volas kune æeesti por certiøi, ke neniu kaþos por si parton de
la trova¼o.
 
    La loko indikita troviøis æe la piedo de monto, en kaverno,
kie, videble, neniu paþis jam de jaroj.
 
    "Feliæe, ke ili ne kaþis tiun trezoron trans la maro,
ekzemple sur insulo, kien nur per þipo oni povas iri. Se estis vere
internacia societo, kiel Gerda diris, tio estis ebla, æu ne?" Tiel
parolis Linda.
 
    "Vi pravas," diris Tom. "Mi tute ne þatus vojaøi þipe. La
maro æiam igas min malsana. Mi þatas rigardi la maron, resti æe la
maro, libertempi apud la maro, sed ne vojaøi per þipo sur øi: þipoj
konstante dancas sur la maro, kaj ilia danco tute ne plaæas al mi.
Feliæe, ke hodiaý oni povas iri preskaý ien ajn aviadile.  Aviadiloj
preskaý tute ne dancas. Sed eæ aviadiloj nur duone plaæas al mi.
Plej multe mi preferas, kiam mi veturas sur tero, sur bona firma tero.
Mi bezonas sub mi ion pli firman ol akvo kaj aero. Plej plaæe estas
promeni piede sur bona tera vojo. Mi..."
 
    Sed Linda interrompis lian paroladon, iom strangan en tiuj
kondiæoj, en kiuj ili troviøis:
 
    "Kiam alvenos la trezor-seræantoj, laý via opinio?" þi
demandis la policanon.
 
    "Morgaý, tute certe. Ili ne povus alveni hodiaý, æar ne plu
estis aviadilo post la nia, kaj aýte ili bezonus la tutan nokton.
Verþajne Bob flugos en la sama aviadilo."
 
    La temperaturo estis plaæa, kaj bela la vetero. Ili starigis
sian tendon en la proksimeco, tamen bone prizorgante, ke øi ne estu
videbla por alvenantoj. La sola maniero, laý kiu la trezorseræantoj
povus alveni antaý la morgaýa tago, estus, ke ili flugu per malgranda
aviadilo, speciale luita. Sed lui specialan aviadilon kostas tiel
multe, ke plej verþajne ili ne uzos tiun rimedon.
 
    La sekvantan matenon, niaj amikoj vekiøis frue. Tuj la
policano kaj la gestudentoj aranøis, ke æiu el ili, unu post la alia,
gardostaros en loko, de kie eblas facile observi la solan vojon -- aý
pli øuste vojaæon -- laý kiu oni povas proksimiøi al la kaverno,
kaj ke æiu havos en la kaverno sian difinitan kaþejon.
 
    Post tri horoj da atendado, io fine okazis. Linda, kiu
gardostaris en la iom alta observejo, faris la deciditan signalon, kaj
rapide kuris de supre al siaj kunuloj.
 
    "Aýto alvenas!" þi kriis.
 
    En tiu ege soleca regiono, kiu povus veni aýte per tiu tera
vojaæo, se ne la trezorseræantoj? La tri atendantoj sin kaþis, æiu
en sia difinita loko, malantaý rokoj, da kiuj oportune troviøis multe
en la kaverno.
 

 
            ÆAPITRO 23 (DUDEK TRI)
 
    Post duonhoro, iu envenis. Estis Bob!
 
    "Kie sin kaþas la Lumseræantoj?" li kriis, "æu en la
mallumo?"
 
    La aliaj sin montris.
 
    "Rekaþu vin, ili tuj alvenos," li diris.
 
    "Kiel vi faris por antaýi ilin?"
 
    "Dank' al Gerda: þi telefone aranøis, ke veturilo atendu min
æe la flughaveno, kaj ke þoforo min veturigu æi tien. Mono solvas
multajn problemojn, kaj þi estas riæa, kiel vi scias; þi donis tre
precizajn indikojn por ebligi al la þoforo trovi la lokon, kaj jen mi estas.
Sed niaj trezorseræantoj tuj alvenos. Ili flugis en la sama aviadilo,
kiel mi, kaj kiam la þoforo min trovis, mi vidis ilin iri al oficejo,
kie oni luas aýtojn."
 
    Tom kuris supren al la observejo. Post kelkaj minutoj, la aliaj
aýdis lian signalon.
 
    Envenis la kavernon flegistino Marta, þia frato la alta
blondulo, la malgrasulo, kiu rilatis kun Gerda, kiam þi estis
mallibera, kaj du aliaj viroj.
 
    "Profesoro Ronga!" mire diris al si la tri gestudentoj, kaj tuj
poste ili aldonis: "Kaj Profesoro Fergus!"
 
    La unua instruis lingvistikon, la dua anglan literaturon.
 
    Laý la malnova dokumento, la trezoro troviøis en kofro metita
en kavo aranøita en la rokoj, kaj la þtonoj, kiuj øin kovris kaj
kaþis, kuþis laý preciza desegno. Fakte, la øusta loko estis
indikita per signoj tiel multaj, kvankam diskretaj, ke la pasado de l'
jarcentoj ne povu forpreni æiujn. Pro tiuj precizaj indikoj, la øusta
loko iøis rapide trovita. La grupo forprenis la kaþantajn þtonojn.
Montriøis, ke la kavo estis plenigita per korko kaj diversaj aliaj
substancoj, kies celo verþajne estis protekti la kofron kontraý
malsekeco.
 
    La kofro, kiun ili eltiris, ne estis tre granda, nek speciale
bela aý valora. Øi estis þlosita. Per siaj iloj, ili øin malfermis.
 

 
            ÆAPITRO 24 (DUDEK KVAR)
 
    "Nur papero!" kriis Ronga.
 
    "Ankaý estas libro!" diris Marta, sed jam Ronga laýtlegis:
    "Tie æi kuþas la Trezoro de la Lumo. Pro la daýra
persekutado, la Sankta kaj Sekreta Frataro de la Lumo-Seræantoj
baldaý æesos ekzisti. Sed øia Spirito plu vivos. Iun tagon, homoj
retrovos la Sanktajn Principojn kaj rekomencos ilin apliki. Por ili
estas æi tie kaþita la Trezoro de la Lumo.
 
    "Øi estas skribita en la Speciala Lingvo de la Frataro, sed
certe homoj troviøos, kiuj øin povos kompreni. La Trezoro konsistas
el la arto praktike apliki kaj defendi la Veron, la Justecon, la
Dignecon, la Respekton al æiu homo, la Interkomprenon, la Honestecon,
la Amon, la Kompatemon kaj la Konon de si mem kaj de sia øusta loko.
 
    "Por la Frataro, la Spiritaj Valoroj estas la plej altaj. Tial
øia Trezoro estas pure Spirita.
 
    "Al vi, homo, kiu trovis øin, trans multaj aý malmultaj
tagoj, semajnoj, monatoj, jaroj, jardekoj aý jarcentoj, Saluton kaj
Fratecon!"
 
            * * *
 
    Ili sidis en komfortaj brakseøoj en la hejmo de Gerda.
 
    "Kio okazis poste?" æi-lasta demandis.
 
    "Ni malkaþis nin, kaj mi ilin arestis," diris la policano.
"La loka polico estis antaýe informita, kaj enþlosis ilin."
 
    "Æu vi scias, kiel komenciøis la afero?" scivolis Tom.
 
    "Proksimume. Kiam Marta estis flegistino en la hospitalo, þi
æeestis kirurgian operacion de historiisto, Prof. (=Profesoro) Kosadi.
Kiam æi-lasta estis duone dormanta, duone vekiøanta, li parolis
nekonscie pri la trezoro de la Lumoseræantoj. Li diris, ke temas pri
malnova societo, elita, tre riæa, pri kies trezoro li eksciis hazarde
legante en la Vatikana Biblioteko."
 
    "Jes," daýrigis Gerda. "Tiun parton de la afero mi konas. Li
faris historian esploron en la Biblioteko Vatikana. Inter la paøoj de
malnova libro, li trovis dokumenton en la sekreta lingvo de la
Lumoseræantoj. Li antaýe kelktempe interesiøis pri tiu sekreta
societo internacia, kaj iom komprenis øian sekretan lingvon. Li
komprenis, ke tiu papero indikas, kie troviøas la trezoro de la
Lumoseræantoj, sed mem ne povis traduki æiujn detalajn indikojn. Li
ricevis la permeson fotokopii la dokumenton. Foje, kiam ni
renkontiøis, li parolis pri tio al mi. Li diris, ke eble homoj provos
trovi tiun trezoron, æar pli kaj pli multaj personoj interesiøas pri
la malnovaj sekretaj societoj. Li sciis, ke mi estas la sola persono en
la mondo, kiu vere øisfunde studis tiujn malnovajn sekretajn lingvojn,
kaj li petis min solene promesi, ke mi neniam kunlaboros kun homoj
seræantaj la trezoron pro materia intereso."
 
    "Kion li volis, ke oni faru pri øi?" Linda demandis.
 
    "Ke øi transiru al iu muzeo aý þtata institucio."
 
    Tom intervenis:
 
    "Kiel Marta ricevis la fotokopion?"
 
    "Tion þi mem klarigis al mi," respondis la policano: "þi
konstatis, ke la substanco uzita antaý la operacio por dormigi la
profesoron estas unu el tiuj, kiujn oni kelkfoje uzas por t.n. (= tiel
nomata) narkoanalizo. Post la operacio, kiam la profesoro kuþis en sia
æambro -- li havis privatan æambron kaj do estis sola -- þi injektis
al li tiun substancon, kaj pridemandis lin. Sub la influo de la
koncerna substanco, oni dormas, sed dormante aýdas kaj respondas
demandojn, øenerale dirante la veron. Li do dorme respondis al þi.
Per tiu metodo þi eksciis pri tio, ke nur unu persono en la mondo,
nome Gerda, komprenas tiun sekretan lingvon, kaj pri multaj aliaj
aferoj."
 

 
            ÆAPITRO 25 (DUDEK KVIN)
 
    "Sed vi ne respondis pri la fotokopio!"
 
    "Ho, pardonu. La profesoro havis øin en sia paperujo. Li
fartis tre malbone post la operacio. Marta simple prenis la dokumenton
el lia paperujo, dum li dormis; þi ja sciis, ke li ne vivos longe. Li
fartis malbone. Lia sanstato ne lasis multe da espero. Fakte, li
baldaý mortis post tio. Neniu do zorgis pri la malaperinta papero."
 
    "Kiel Ronga enmiksiøis en la aranøon?"
 
    "Li estis la amanto de Marta, kaj þi rakontis al li. Li vivas
tiamaniere, ke li daýre bezonas multe da mono. Li organizis la aferon.
Estas li kaj kolego Fergus, kiuj forportis Gerdan, post kiam ili batis
Bob senkonscia. La oficejo de Fergus estas tute proksima.  Tien ili
portis þin, kaj tie ili atendis, øis la vojo estis libera kaj ili
povis veturigi þin al la forlasita domo."
 
    Gerda parolis:
 
    "La frato de Marta plurfoje vizitis min, antaý kelkaj monatoj.
Li provis igi min traduki por li la dokumenton. Sed kiam mi demandis,
de kie li ricevis øin, li hezitis, iom paliøis, ne respondis tuj, kaj
mi komprenis, ke li ne agis honeste. Mi memoris la vortojn de Prof.
Kosadi, kaj malakceptis kunlabori. Sed li revenis unufoje, dufoje,
trifoje. Mi æiufoje rifuzis. Kiam mi poste ricevis inviton instrui pri
malnovaj sekretaj lingvoj en la kadro de kurso de Prof. Ronga, mi tute
ne imagis, ke estas rilato inter Ronga kaj la junulo, kiu tiel ofte
venis al mia hejmo insisti, por ke mi traduku la paperon pri l' trezoro."
 
    "Jes," diris Tom. "Pro via plurfoja rifuzo ili elpensis tiun
planon. Kapti vin kaj perforte devigi vin traduki la tekston."
 
    "Tiom da riskoj kaj zorgoj por nenio!" komentis Gerda. "Kia
malsaøeco! Kia stulteco!"
 
    "Jes. Amatoroj," diris la policano malestime. "Ili agis amatore
ekde la komenco. Pro tio ni tiel facile ilin kaptis. Sed pri tiu
amatoreco vi danku Dion, Gerda. Pro tiu amatoreco ni povis liberigi
vin, kaj vi plu vivas. Neamatoroj en simila situacio ne hezitus: vin
uzinte, ili vin mortigus."
 
    "Æu vere?"
 
    "Jes. Vi sciis tro multe. Estus tro danøere lasi vin vivi.
Sincere, vi povas danki Dion, ke nur amatoroj planis kaj realigis tiun
aferon."
 
    Gerda silentis, pensema.
 
    "Terure!" þi fine diris. "Æiaokaze, mi plej sincere dankas
vin, æiun el vi. Vi agis mirinde. Vi savis min kaj mian filinon. Sed,
Bob, kion vi opinias pri la tuta afero? Vi ankoraý diris nenion."
 
    Bob rigardis þin, kun iom stranga esprimo.
 
    "Mi plezure trinkus glason da brando," li diris. Kaj li restis
maløojeta, dum æiuj aliaj ekridis.
 
 
            NOVA MISTERO!
 
KARA KAJ ESTIMATA LEGINTO,
 
Vi legis æi tiun aventuron øis la fino. Sendube vi estas kontenta, ke
æio finiøis bone. Sed æu vi rimarkis, ke en la rakonto grava
kontraýdiro troviøas? Alivorte, en unu loko la aýtoro diras ion, kaj
en alia li diras la kontraýon. Vi ne rimarkis, æu vere?  Bedaýrinde!
Nun vi devos relegi la tutan tekston por trovi, pri kio temas. Legu
atente, kaj se post unu legado vi ne trovis, relegu duan fojon, trian
fojon, ktp. Certe vi fine trovos. Kaj se ne, nu, la vortoj kaj
esprimmanieroj de Esperanto pli bone metiøos en vian kapeton...